تئوریسین معماری دیکانستراکشن

زندگینامه:

• ژاک دریدا در ۱۵ ژوئیه
  ۱۹۳۰ (میلادی) در البیار نزدیک الجزیره و در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد.
  
• او یک بار ازدواج کرد و یک زندگی خانوادگی را تا آخر عمر حفظ کرد.
  

اندیشه:

• وی که از عرصهٔ پدیدارشناسی به ساختارگرایی و ساختارشکنی نزدیک شد با دیدگاه‌هایش درباره زبان، دانش و معنا و به ویژه ماهیت متن مورد توجه ارتباط‌شناسان قرار گرفت. او شاگرد نهضت ساختارگرایی و اندیشه‌های پساساختارگرایی
  میشل فوکو بود و با نقدی که بر این اندیشه و بیشتر از جنبه نشانه‌شناسی وارد نمود مورد توجه محافل نقد ادبی و جامعه پست مدرن دانشگاهی آمریکا قرار گرفت. دریدا در آثارش فاصله بین فلسفه و ادبیات را کاهش داد و به عنوان یک منتقد ادبی قدرتمند هم شناخته شد.
  
• مشهورترین اصطلاح دریدا مفهوم Déconstruction است که آن را در فارسی به ساختارشکنی، واسازی و شالوده شکنی ترجمه کرده‌اند. البته واژه ساختار در این اصطلاح نباید با اصطلاح فلسفی ساختار به معنی Structure در عبارت‌های ساختارگرایی و پساساختارگرایی یکسان تصور شود. لغت Déconstruction در زبان‌های دیگر معمولاً ترجمه نشده و با همان املای فرانسوی به کار می‌رود که دریدا آنرا به مفهوم از نو بنا نهادن (ویران کردن و در عین حال ساختن) به کار برده‌است.
  

جملات قصار:

• «درست در زمانی که ساختارگرایی مسلط شده بود، من تلاش‌هایم را آغاز کردم و اصطلاح Déconstruction را که در عین حال موضع گیری نسبت به ساختار گرایی بود، به کار بردم. از سوی دیگر، در همان زمان پدیدهٔ دیگری نیز مسلط شده بود: علم کلام، ارجاع به زبان شناسی و این عقیده که «زبان، همه چیز است».
  
• «بهترین شیوهٔ وفادار ماندن (به متن)، بی وفایی (به آن) است.»
  
• «ساختار شکنی، نشان دادن نا نشان دادنی ست.»
  
• «معنی متن قطعی و تغییر ناپذیر نیست.»
  
• «متن را خوانندگان متون معنا می‌کنند(نه نویسندگان).»
  
• «معنا لایه‌های چندگانه‌ای دارد که نویسنده اثر هم از آنها بی‌اطلاع است.
  
• «در دیدگاه غربیان استفاده از دوانگاری متضاد (binary oppositions) رایج است؛ به این معنا که در تقابل‌های دوتائی، گونهٔ دوم بی‌ارزش تر از گونهٔ اول است : سفید - سیاه، غربی - شرقی و …»
  

وی در ۸ اکتبر ۲۰۰۴ (میلادی) در بیمارستانی در پاریس درگذشت.

آثار:

• سرچشمهٔ هندسهٔ هوسِرل، درآمد و ترجمه (۱۳۴۱)
  
• آوا و پدیدار (۱۳۴۶)
  
• نوشتار و تمایز (۱۳۴۶)
  
• دربارهٔ دستور زبان‌شناسی (۱۳۴۶)
  
• بذرافشانی (۱۳۵۱) (با نام بارآوری نیز ترجمه شده‌است)
  
• حاشیه‌ها؛ دربارهٔ فلسفه (۱۳۵۱)
  
• مواضع (۱۳۵۱)
  
• آوای غم (۱۳۵۳) (ترجمه به فارسی از بابک احمدی
  
• مهمیزها؛شیوه‌های نیچه (۱۳۵۷)
  
• کارت پستال، از سقراط تا فروید و فراتر (۱۳۵۹)
  
• فلاسفه و کلام، مصاحبه با روزنامه لوموند (۱۳۶۳)
  
• اطراف (۱۳۶۵) (با نام ساحل‌ها نیز ترجمه شده‌است)
  
• دربارهٔ روح، هایدگر و پرسش (۱۳۶۶)
  
• نفس، ابداع‌های دیگری (۱۳۶۶)
  
• یادمانه‌ها، برای پُل دمان (۱۳۶۷)
  
• مسئلهٔ پیدایش در پدیدارشناسی هوسِرل (۱۳۶۹)
  
• مسیر دیگر (۱۳۷۰)
  
• اشباح مارکس، دولت و دِین، امر سوگ و بین‌الملل جدید (۱۳۷۲)
  
• سیاست‌های دوستی (۱۳۷۳)
  
• پرسش‌انگیزی‌ها (۱۳۷۵)
  
• ایمان و دانش، در پی آن: زمانه و بخشش (۱۳۷۵)
  
• مذهب (ژاک دریدا و جیانی واتیمو) (۱۳۷۵)
  
• در بارهٔ مهمان‌نوازی (۱۳۷۶)
  
• خداحافظ اِمانوئل لِویناس (۱۳۷۶)
  
• قول، لحظه‌های فلسفی (۱۳۷۸)
  
• فردا، چه خواهد…؛ گفت و گو با الیزابت رودینِسکو (۱۳۸۰)
  
• مارکس و پسران (۱۳۸۱)
  
• اشرار، دو رساله در بارهٔ عقل (۱۳۸۲)
  
• «مفهوم» ۱۱ سپتامبر (دریدا و یورگن هابرماس) (۱۳۸۳)
  

محسن مصطفوي كه در ايران چشم به جهان گشوده است، ديپلم خود را در رشته معماري در سال 1976 اخذ كرد. وي سپس به دانشگاه اسكس رفت و از سال هاي 1976 تا 1981 به مطالعاتي درخصوص تاريخ شهرنشيني پرداخت و در حد فاصل 1981 تا 1984 نيز در دانشگاه كمبريج حضور داشت . وي در ادامه به تدريس در مدرسه طراحي پنسيلوانيا مشغول شد و با حضور در دانشگاه هاروارد به عنوان استادي برجسته به ادامه تدريس مشغول شد.

رئیس دانشگاه هاروارد از پروفسور محسن مصطفوي به عنوان چهره اي برجسته، كامل و رهبري علمي و آكادميك، طراح، معمار و پژوهشگر ياد كرده است.

مصطفوي اخيرا رئيس دانشكده كالج معماري، هنر و طراحي دانشگاه كونل آمريكا بود که پيش از آن نيز به مدت 9 سال رياست انجمن مدرسه معماري لندن را بر عهده داشته است. اين مدرسه يكي از برجسته ترين مدارس طراحي اروپا به حساب می آید.

درو فاوست، رئيس دانشگاه هاروارد در ستايش از اين استاد برجسته ايراني گفت: محسن مصطفوي پيشينه منحصربفرد و پرابهتي در رهبري دو مدرسه ممتاز معماري و طراحي جهان داشته است و در اين ميان سرزندگي عقلاني و عملكرد عالي وي در عرصه جهاني اين اطمينان خاطر را به ما داده است تا اين دانشكده را به دست وي بسپاريم.

رئيس دانشگاه هاروارد ادامه داد: مصطفوي پژوهشگر عالي رتبه اي است كه روابط مستحكمي با مدرسه طراحي داشته و به عنوان پلي ميان دنياي نظريات و عمل با استفاده از اعتماد به نفس قابل توجه خود ايفاي نقش كرده است.

مصطفوی کار در مدرسه AA را متفاوت از سایر دانشگاه ها می داند و می گوید: در حال حاضر ، در بسیاری از دانشکده های معماری بین درسی که می دهند و کاری که محصلان بیرون از دانشکده انجام می دهند رابطه مستقیمی وجود دارد . بیشتر دانشگاه ها تصور می کنند کار اصلی شان آماده کردن محصلان برای کار دفاتر معماری است و دفترها هم همین توقع را دارند . ولی فلسفه در AA تا حدی تفاوت دارد . نه به این  معنا که می خواهیم محصل های AA در دفاتر کار کنند ، اما ما معتقدیم که رابطه بین دانشکده و حرفه ، بین آموزش  و فرهنگ دانشکده ها و کار در دفاتر مو ضوعی قابل بحث است . ما بر تحقیق در AA تاکید داریم ، تحقیقاتی که باعث تغییر وضعیت خود معماری شود ، نه این که فقط به آن کمک کند. دانشکده AA  قدیمی ترین مدرسه معماری در انگلستان است و در سال 1847 ، یعنی حدود 162 سال پیش وقتی که دانشکده معماری وجود نداشت ، جوانانی آن را تاسیس کردند که می خواستند غیر از ساختمان سازی راجع به خود معماری هم بحث کنند. در ابتدا آنها که در دفاتر کار  می کردند ، جلساتی را برای بحث درباره معماری و فلسفه آن تشکیل دادند و همین جلسات به تاسیس مدرسه AA منتهی شد . هنوز هم در مدرسه AA رابطه آموزش با حرفه ، و با کارهای روزمره معماری ادامه  دارد . در AA نه تنها دانشکده که انجمن معمارهاست ، اما اعضای آن نباید حتما معمار باشند . این انجمن سه هزار عضو در سرتا سر دنیا و حدود 600 محصل دارد که نصف کمتر آنها در دوره های بالاتر از لیسانس و دکترا تحصیل می کنند .

مصطفوي در منصب قبلي خود يعني رياست دانشكده كالج معماري، هنر و طراحي دانشگاه كورنل از سال 2004 تا 2007، وظيفه هدايت بيش از 100 عضو هيات علمي و بالغ بر 800 دانشجوي دوره كارشناسي از بيش از 30 كشور جهان را بر عهده داشته است. در مورد وی می توان در يك كلام گفت که وی از مفاخر معماري و پژوهش معماري ايران و جهان می باشد.

وی «خلاقيت تكنيكي»، «تخيل و تفكر خلاق» و همچنين «دركي از تاريخ»، را از عناصر اصلی در معماری بر می شمارد و می گوید: فارغ از اين عناصر، بسياري چيزهاي ديگر هم هست و بايد باشد. به گمان من آموختن در محيطي علمی حقيقتاً به مثابه يك تجربه حرفه اي و همچنين شخصي منحصر به فرد است. تجربه اي كه استفاده از آن در هر یک از انستيتوها و نهادهاي علمي می تواند تحولی شگرف را به وجود آورد.

 وی «خلاقيت تكنيكي»، «تخيل و تفكر خلاق» و همچنين «دركي از تاريخ»، را از عناصر اصلی در معماری بر می شمارد و می گوید: فارغ از اين عناصر، بسياري چيزهاي ديگر هم هست و بايد باشد. به گمان من آموختن در محيطي علمی حقيقتاً به مثابه يك تجربه حرفه اي و همچنين شخصي منحصر به فرد است. تجربه اي كه استفاده از آن در هر یک از انستيتوها و نهادهاي علمي می تواند تحولی شگرف را به وجود آورد. تفكر جاري و ساري در تحصيلات امروزي، تمركز بر نحوه اي از كار است كه آينده را فراروي ما بياورد اما انديشه ما نهايت سعي خود را مي كند تا جبهه اي دربرابر اين تفكر معاصر بسازد و در عوض در تمامي حوزه هايي كه به موضوع كارش مربوط مي شود، خود را وارد كند، گسترش دهد و عمل كند. اگر بخواهم عملي تر بگويم، اينجا جايي است كه دانشجويان، مجبورند تا با بهترين فرم هاي عملي در حوزه درسي خود دست و پنجه نرم كنند و ما در اين ميان به اين دانشجويان كمك مي كنيم تا كارهاي خود را توسعه دهند، كارهايي كه هم اكتشافي و تجربي هستند و هم اميدبخش. يك نوع اميد بخشي در ذات اين نوع كار نهفته است، كاري كه مورد تكريم، ارزش گذاري و علاقه نسل هاي آتي خواهد بود.
    اين سنت تفكيك قايل مي شود ميان سياست هاي شهرسازي و برنامه ريزي، طراحي معماري، تاريخ و نظريه و همچنين ميان همه اينها با كار هنري و پژوهش هاي بصري وفرهنگي. آن هم با ارائه برنامه هاي خلاق و انعطاف پذير كه با هنرهاي آزاد تركيب مي شوند، هنرهايي كه نيازمند داشتن پيش زمينه حرفه اي تحصيلي است، اين روش تدريس، دانشجويان را مهيا مي كند تا از طريق فضاي شخصي كه يك دانشكده كوچك به انضمام تعداد بيكراني فرصت در اختيارشان مي گذارد، ورزيده شوند.
    امروزه ما مي كوشيم تا در دانشگاه هاي معماري، برنامه ريزي و هنر، به مسأله ارتباط اين مقولات با ساير حوزه ها بپردازيم، آن را گسترش بدهيم و در آن كاوش كنيم. آن هم به صورتي كه از خود ارتباط ميان اين سه بخش غافل نمانيم.»

    محسن مصطفوي معمار و پژوهشگر شاخص عرصه معماري و شهرسازي، از سال ۸۳ به عنوان رئيس دانشكده AA برگزيده شده و افتخار ديگري را بر افتخارات علمي و فرهنگي ايرانيان افزوده است.
    محسن مصطفوي در زمينه معماري نگاهي ميان رشته اي و جستجوگر دارد. او از معدود معماران ايراني است كه در عرصه هاي بين المللي نيز جايگاه ويژه و پراعتباري را به دست آورده . نگاه ميان رشته اي او به معماري، پلي است ميان اين هنر خلاق با ديگر عرصه هاي هنر و علوم انساني. او در محيط هاي عمومي معماري و گسترش شهرسازي و محيط هاي شهري صاحب نظر و صاحب ديدگاهي مختص به خويش است.
    «لمان سيد» از استادان دانشگاه كورنل درباره مصطفوي در زمان تصدیش در این دانشگاه مي گويد: «او يكي از با استعدادترين و فرهيخته ترين اساتيد آكادمي هاي معماري است. حضور مصطفوي شخصيت بين المللي ويژه اي را به دانشگاه كورنل بازگرداند و اين شخصيت به سبب ردپاي مؤثري است كه او از خويش به واسطه موفقيت در دو عرصه عمل و تئوري به دست آورده است.»

از جمله مهمترین فعالیت های محسن مصطفوی می توان به موارد زیر اشاره نمود.

- معمار و ارشيتكت بين المللي
    ـ تحصيلات معماري در مدرسه AA لندن
    ـ ادامه تحصيلات عالي در دانشگاه اسكس و كمبريج
    ـ عضو RIBA (Royal Institute of British Architect)
    ـ عضو هيأت صدور مجوز معماري در بريتانيا (Architects Registration Board of the United Kingdom)
    ـ مدير برنامه ۱ معماري در دانشكده معماري هاروارد
    ـ تدريس در دانشگاه پنسيلوانيا، كمبريج و آكادمي هنرهاي زيباي فرانكفورت
    ـ رئيس مدرسه معماري AA در لندن از سال ۱۹۹۵
    ـ عضو ژوري «جايزه معمار ۸۲» در ايران
    ـ رئيس دانشكده معماري دانشگاه كرونل
    ـ انتشار پروژه هاي معماري و تحقيقات در بسياري از مجلات معماري از جمله: Architectural Review AA files، Arquitectura، Bauwelt، Casabella، Centre and Daidalos
    ـ نويسنده همكار كتاب هاي Architecture and Continuity در سال ،۱۹۸۳
    Delayed Space در سال ۱۹۹۴ با همكاري هما فرجادي ، On Weathering در سال ۱۹۹۳ با همكاري David Leatherbarrow
    ـ برخي ديگر آثار او عبارتند از:
    Approximations (AA‎/MIT، 2002)، Surface Architecture (with David Leatherbarrow، MIT، 2002)، Logique Visuelle (Idea Books، 2003)، Landscape Urbanism: A Manual for the Machinic Landscape
    و كتاب Structure as Space

   به راستي كه مصطفوي در دو حوزه عمل و تئوري، در عرصه هاي بين المللي خوش درخشيده و نظريات آموزشي و نيز كاربردي اش را در فضاهاي آكادميك آموزش معماري، در مهمترين كانون هاي تدريس و تحصيل اين رشته جذاب و خلاق، تعميم داده است.

    نگاه محسن مصطفوي در معماري؛ آميزه منابع گسترده اي از دانش آكادميك در زمينه هاي علوم كامپيوتر و رياضي،مهندسي فضا و علوم انساني است. اميدواريم دانش و نظريات او در معماري و شهرسازي، فرصت هاي تحقق بيشتري درايران بيابد.

متولد ۱۹۴۴ در روتردام هلند می باشد. او پیش از اینکه به لندن برای تحصیل در رشته معماری بیاید به عنوان یک روزنامه نگار و نیز نویسنده نمایشنامه های رادیویی و تلویزیونی در آمستردام فعالیت می کرد. تحصیل او تا سال ۱۹۷۲ ادامه داشت تا در این سال با به دست آوردن بورس تحصیلی از دانشگاه این اجازه را به او داد تا راهی ایالات متحده آمریکا شود و در آنجا ادامه تحصیل دهد.

جاذبه شهر نیویورک وی را بر آن داشت تا درباره معماری این کلان شهر metropolitan culture تحقیقاتی را انجام دهد که بعدا آن را تحت عنوان هذیان نیویورک به چاپ رساند که برداشت شخصی او بود از این شهر و بیانیه ای بود برای محله مانهاتان.

کولهاس بعدا به لندن بازگشت جایی که او دفتر معماری خود را با عنوان ( OMA ( Office for Metropolitan Architecture بنا نهاد. دفتری که با پشت کار او و همکارانش به عنوان مکانی مطرح گردید که فرهنگ معاصر و معماری معاصر را بسط می داد.

او در خلال کار دفتر خود در سال ۱۹۹۵ کتاب کوچک، متوسط، بزرگ و کلان را نیز انتشار داد.

S, M, L, XL) 1995)

او در سال ۲۰۰۰ کارهای دفتر معماری خود را نیز تحت عنوان کتابی منتشر کرد.

در این سال کولهاس شرکتی را نیز به عنوان خواهر زاده شرکت خود تاسیس کرد تحت عنوان AMO که به عنوان مشاور با شرکت اصلی رابطه بین جامعه و ساخت محیط رابررسی کردند. Society and the built environment

کولهاس جایزه های زیادی را کسب کرده ولی مهمترین آنها جایزه Pritzker به سال ۲۰۰۰ می باشد.

او همینک استاد معماری و شهرسازی دانشگاه هاروارد می باشد.

رم کولهاس را به عنوان یکی از بی پرواترین اندیشمندان معماری مدتهاست که می شناسند ولی بسیاری از مردم از ذهنیات او اطلاع چندانی ندارند. کولهاس این بار با ساختمان casa da musica  ( خانه موسیقی ) اثری متمایز ارائه داده است ، ساختمانی که در آن نبوغ فکری کولهاس با زیبایی شناسی ظاهری ترکیب شده است.

برگرفته شده از سایت : http://www.sasoshi.mihanblog.com